Ludzie, a zwłaszcza kobiety, używają kosmetyków, aby wyglądać i pachnieć ładniej dla innych ludzi. Produkcja kosmetyków to jedna z bardziej dochodowych gałęzi gospodarki, ponieważ wystarczy tylko wmówić klientom, że jakiś zapach lub kolor jest ładniejszy od innych, aby w krótkim czasie sprzedać drogo wiele kosmetyków wyprodukowanych tanio. Niniejszy tekst powstał na podstawie książki Ireny Rudowskiej pod tytułem "Kosmetyka wczoraj i dziś".
Kosmetyki znane są od zarania ludzkości. Ludy pierwotne stosowały połączenia tłuszczów i barwników jako środki upiększające i czyszczące. Szminka była używana przez kobiety i mężczyzn do barwienia skóry. Pomadka do ust w kolorze czerwonym pochodzi z epoki lodowcowej. W sumie człowiek pierwotny używał co najmniej siedemnastu barwników do wyrobu szminki, a to kredę, margiel i wapno, aby uzyskać kolor biały, węgiel i związki zawierające mangan, aby uzyskać kolor czarny, ochrę w celu uzyskania odcieni żółci, pomarańcza i czerwieni.
Zupełnego szmergla ma ludzkość na punkcie usuwania z ciała owłosienia, mimo tego, że zwykle jest to bardzo bolesne. Człowiek pierwotny wyrywał włosy z ciała paznokciami lub dwiema muszelkami.
Wyzwanie stanowił zawsze problem utrzymania głowy w czystości. Polinezyjczycy myli głowy podczas pływania. Murzyni smarowali fryzury oliwą, chroniąc je w ten sposób przed brudem i insektami. Inny sposób polegał na wcieraniu we włosy wapna i skrapianiu głowy krowim moczem. Grenlandczycy do dzisiaj płuczą włosy w ludzkim moczu. Ludy Mezoameryki używały do mycia włosów soku palmy yucca.
We wszystkich starożytnych kulturach znana była sztuka farbowania włosów. Papuasi rozjaśniali włosy za pomocą wapna lub ługu otrzymanego z popiołu na kolor czerwonawożółty, po czym pudrowali głowę sproszkowaną ochrą.
Od dawna znana była higiena jamy ustnej. W Afryce do czyszczenia zębów do białości używano popiołu drzewnego zmieszanego z krowim nawozem. Niektóre szczepy uważały czarne zęby za najelegantsze i do ich farbowania używały popiołu drzewnego zmieszanego ze sproszkowanymi roślinami (na Borneo) lub smoły (Ameryka Prekolumbijska).
Przejdźmy do początku drugiego tysiąclecia do Mezopotamii. Do czyszczenia skóry używano początkowo piasku, a do namaszczania wysuszonej i podrażnionej skóry kremów z tłuszczów wielbłąda i dzika perfumowanych przez dodanie płatków kwiatowych. Rozwój mezopotamskiej sztuki kosmetycznej spowodował, że zaczęto używać tłuszczów cielęcych i kozich, a także aromatyczne zioła i żywice.
Babilończycy nakazywali jedną kąpiel w roku, dopiero Hammurabi nakazał kąpać się co siedem dni, używać do kąpieli maści, ponieważ mydła jeszcze nie znano, a potem ukazywać się nago w świątyni Baala. Pierwowzorem perfum były płatki róż pływające w wodzie z winem.
Asyryjskie kobiety używały jako depilatora mieszaniny sproszkowanego alabastru, soli morskiej i miodu, którą wcierały w skórę. Inne depilatory składały się z pumeksu i soku cytryny. Stosowano zapachy ambry, nardu, kadzidła, cynamonu, mirry, cyprysu, cedru, mirtu i wonnego sitowia.
W starożytnym Egipcie powszechnie stosowano szminkowanie ust i okolic oczu (podobnie jak dziś), farbowanie dłoni i stóp, a czasami całego ciała henną na czerwono. Przy produkcji szminek używano czasami preparatów szkodliwych dla zdrowia, jak na przykład siarczek ołowiany, który powodował chorobę dziąseł.
Egipcjanie używali między innymi dezodorantu w postaci maści, wykonanego z terpentyny i żywicy zmieszanej z pachnidłami. Znane były także "odsiwiacze", lekarstwa na łysinę ( na przykład olej rycynowy) oraz na pozbawienie owłosienia na głowie.
Stosowano surowce roślinne: gorczycę, pieprz, figi, tatarak, lulkę, mirrę, czosnek, cebulę, siemię lniane, różę, opium, inne zioła, a także miód, mleko zwierzęce i ludzkie, jaja, mocz, nawóz, krew, wydzieliny narządów płciowych. Egipski specyfik, stosowany przez Cezara na porost włosów, składał się z suszonych myszy, palonych zębów końskich, tłuszczu z niedźwiedzia, szpiku sarny, wina i miodu. Na szczęście lekarstwo służyło do smarowania głowy, a nie do picia.
Mężczyźni używali szminek i pachnideł tak samo jak kobiety. Nosili klejnoty, barwili wargi i skórę. Golili zarost i nosili przyprawiane brody. Kobiety wkładały na głowę stożki z tłuszczu nasyconego pachnidłami, ozdobione siatką. Pod wpływem ciepła tłuszcz topił się, a po włosach i szatach spływały tłuste wonności.
O Żydach możemy powiedzieć tyle, że używali olejku wydzielanego przez roślinę zwaną ladanem. Krzaki tej rośliny były smagane przez mężczyzn rzemiennymi biczami. Na rzemieniach zbierała się gruba warstwa olejku. W ciągu jednego dnia silny mężczyzna mógł uzbierać garnek olejku. Kobiety zeskrobywały olejek z bród kóz, które obgryzały krzaki landanu.
Persowie używali hennę, indygo, zielone łupiny orzechów, korę dębową, galasówki do farbowania włosów. Do szminki dodawano szkarłatu pozyskiwanego ze śliny ślimaka-szkarłatni. Do barwienia policzków używano namoczonego w lodowatej wodzie maku. Zmarszczki pokrywano grubą warstwą bieli ołowiowej lub kredy. Biel ołowiowa zaczęła wychodzić z użycia dopiero w XVIII wieku z powodu wydania zakazów administracyjnych w niektórych krajach.
Panowanie Arabów to czasy powstania mydła. Zgodnie z życzeniem Mahometa, Muzułmanie kąpali się codziennie. Używali mydła sporządzonego z popiołu, sody alkalicznej, łoju lub oliwy.
Do dziś kobiety beduińskie, mieszkające na pustyni, perfumują się siadając w dymie ogniska, w którym palą się wonne korzenie. Stąd nazwa "perfuma" czyli "uwędzenie".
W starożytnej Grecji umiano tuszować blizny rogówki za pomocą farb sporządzonych ze sproszkowanych suchych galasówek, które następnie pokrywano wodnym roztworem siarczanu amonu.
Grecy używali olejków o intensywnym zapachu. Posługiwali się specjalnymi kompozycjami znanymi pod nazwą "kyphi", uzyskiwanymi z mirry, olejku z janowca, olejku jaśminowego i innych składników. Kyphi używano również do kosmetyki jamy ustnej i perfumowania odzieży. Kobiety greckie myły się w mleku używając mydła z koziego tłuszczu i popiołu bukowego. Po kąpieli namaszczały ciała bielą ołowiową.
Rzymianie używali różnych perfum do różnych miejsc ciała i na różne okazje. Miętę stosowano do rąk, olejek palmowy na brodę i piersi, majeranek na włosy i brwi, a esencję kurdybanową na kolana i szyję. Sposób wytwarzania perfum polegał początkowo na zalewaniu wodą płatków kwiatów (róża, kwiat pomarańczy). Z czasem nauczono się sztuki destylacji. Wody do ust zawierały rozmaryn, miętę, ratanię, goździki. Przed wejściem do Nerona należało wypłukać usta perfumowaną wodą lub ssać wonne tabletki.
Rzymianie nauczyli się wytwarzać delikatny deszcz pachnącej wody, który stosowany był w celu ochładzania widzów w salach publicznych, łaźniach i amfiteatrach. Na placach rozrzucano pachnące kwiaty, najczęściej krokusy, dla przytłumienia przykrych zapachów.
Chiny dały światu żeń-szeń i proszek z poroża. Do celów kosmetycznych używano także olejku kasjowego produkowanego z cynamonu oraz ambrę, kamforę, piżmo i tuberozę. Chinki mogły używać specjalnego tuszu do oczu, a także lakierów do włosów i paznokci.
Makijaż Japonek był zawsze bardzo wyrazisty. Oczy i włosy malowano na czarno, a skórę twarzy i szyi na biało. Uzupełnieniem makijażu były lśniące, białe zęby.
Aztekowie malowali się na czerwono lub na żółto i czerwono. Osoby brudne lub te, z których ust wydzielały się brzydko pachnące wyziewy, były zmuszane do publicznego mycia się i wypijania wody, w której się myły. Kobiety z plemienia Majów używały do malowania ust cynobru lub czerwonego soku jagody achite. Włosy myto w wodzie, w której przedtem moczyły się pewne gatunki kory lub fasola, przez co stawały się czarne i jedwabiste. Niektóre plemiona Mezoameryki farbowały zęby na czarno używając smoły.
I tyle. Obecnie używa się coraz częściej kosmetyków syntetycznych, co często powoduje alergiczne reakcje organizmu. Radzę powrócić do starych metod: moczu, nawozu, piasku i smoły.
_______________________________________________________________________________________________________________
Możesz skorzystać z przycisków prowadzących do innych stron, zawierających inne dzieła: Efemerydy, Zbrodnia na torze łuczniczym i Gdańsk.
Zakres licencji zawiera strona do której prowadzi przycisk Licencje.
Jeżeli masz ochotę podzielić się uwagami na temat przeczytanego tekstu napisz na adres wmatlan@else.com.pl
_______________________________________________________________________________________________________________
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności odtwarzanie, wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka, aranżacja, przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie oraz korzystanie z wszystkich innych pól praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji identyfikujących dzieło lub autora oraz informacji o warunkach eksploatacji dzieła