Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło pod tytułem:
Zbrodnia
na torze łuczniczym
Poniżej znajduje się pierwszy rozdział książki po tytułem:
Wariant smoka:
Usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem je.
Na progu stał mój szwagier, Maciek Majkowski, z którym umawiałem się od czasu do czasu na partię szachów.
Szwagier był oficerem śledczym w policji.
- Wejdź. - powiedziałem i podałem mu rękę
- Szachy stoją na stole.
- Cześć. - odpowiedział - Gdzie twoja żona
i dziecko? - zapytał i podszedł do stołu.
- Wyjechały na wakacje. ... Napijesz się
piwa?
- Byle tylko było zimne. Kto dziś wykonuje pierwszy ruch?
- Ja. - otwierałem piwo w kuchni i kątem oka obserwowałem szwagra.
Znałem go zbyt długo, żeby nie zauważyć nieznacznego podniecenia w jego
zachowaniu. Objawiało się ono także w zbyt dużej skłonności do reagowania śmiechem
na wszelkie nietypowe sytuacje. Jednym słowem: stało się coś ważnego.
Ponieważ spodziewałem się, że wkrótce
powie mi, co się stało i będzie zbyt zaabsorbowany, aby zajmować się czymś
innym, zaniosłem piwo do pokoju i zacząłem partię szachów najprostszym
ruchem;
1. e2-e4
Szwagier nie zastanawiając się długo
odpowiedział:
1.
c7-c5
- Prawdę mówiąc, jestem w twojej dzielnicy
służbowo. Słyszałeś o morderstwie na torach łuczniczych? – zapytał patrząc
mi prosto w oczy.
Zbaraniałem:
- Nie. Nie wychodziłem dziś z domu.
- Szefową klubu łuczniczego przyszpilono
strzałą do tarczy. Znalazły ją bawiące się dzieci. Znałeś ją na pewno.
- Poczekaj trochę, muszę ochłonąć. Jolkę
Drzewiecką przyszpilono do tarczy? Czy wiadomo, kto to zrobił?
Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu patrząc
na szachownicę. Kiedy szwagier uznał, że dał mi dość czasu na przyjęcie
do wiadomości nieprzyjemnych wieści, zaczął mówić na nowo:
- Oczywiście nie wiadomo, kto ją zabił.
Pomyślałem, że możesz mi opowiedzieć coś o klubie, o jego zarządzie i w ogóle o łucznictwie. Mówiłeś kiedyś, że strzelałeś w tym klubie.
Zastanowiłem się przez chwilę:
- Jest to bardzo stary klub łuczniczy. Za komuny wchodził w skład Okręgowego Związku Łuczniczego. Szefem klubu był,
od kiedy pamiętam, Ewald Nowakowski, facet nawiedzony na tle łucznictwa. Ewald
jest szefem do dziś. Jolka była jego zastępczynią odpowiedzialną za organizację zawodów. Po upadku komuny do zarządu
wszedł Jerzy Olbrycht.
Spotkałeś go u mnie kilka razy. Ożenił się z Renatą, moją koleżanką ze szkoły. Po upadku komuny Okręgowy Związek Łuczniczy został zlikwidowany, a kluby pozostawione na pastwę losu. Olbrycht uratował klub przed upadkiem
dofinansowując go przy pomocy pieniędzy ze swojej firmy "STAR". Klub
także został nazwany „STAR”. Poprzednia nazwa "SMOK" zachowała się jako nazwa torów. Ja miałem styczność z tym klubem jako sędzia łuczniczy.
Nigdy nie byłem zawodnikiem klubu ...
- Czy naprawdę? - przerwał mi szwagier -
doskonale sobie przypominam jak tłumaczyłeś dzieciom technikę strzału z łuku
...
- Ty jesteś zawodowo zwichnięty. Czasami
strzelaliśmy po zakończeniu zawodów. Wynagrodzenie za sędziowanie zawodów
było tak mizerne, że dla nas, młodych ludzi (byłem wtedy studentem), możliwość
postrzelania z łuku była dodatkową atrakcją.
- No i co?
- Co co?
- Jak trudno jest laikowi strzelać z łuku?
-
Nie jest zbyt trudno trafić w tarczę.
Strzelaliśmy z najmniejszej odległości, z trzydziestu metrów. Na zawodach
strzela się także z pięćdziesięciu, sześćdziesięciu, siedemdziesięciu i dziewięćdziesięciu metrów. Mimo tego, że mogliśmy używać tylko najgorsze
łuki, po krótkim treningu trafialiśmy w środek tarczy.
- Czy Jolka miała wrogów?
- Nie sądzę. W okresie, kiedy spotykaliśmy się na torach lub w klubie, na pewno nie miała. O ostatnim okresie istnienia
klubu, po przejęciu go przez koncern "STAR", trudno mi cokolwiek
powiedzieć.
- A jak układały się stosunki pomiędzy
Nowakowskim a Jolką?
- Poprawnie. To całkiem inne charaktery.
Ewald, który doskonale znał obowiązujące przepisy, był odpowiedzialny za całość,
za rozstrzyganie wszelkich pojawiających się wątpliwości, za kontakty z innymi klubami. Dopóki nie trzeba było troszczyć się, skąd wziąć pieniądze,
Ewald doskonale sprawdzał się na swoim stanowisku, jednakże po upadku komuny
klub zszedłby na psy gdyby nie Jurek i jego pieniądze. Ewald nigdy nie był
żądny władzy, on był owładnięty łucznictwem. Nie słyszałem, aby w zarządzie
klubu wybuchały jakieś kłótnie; Ewald nie kłócił się, tylko działał.
- Ale to on był odpowiedzialny za finanse, on podpisywał wszystkie kwity. Skąd wziął się Olbrycht i jego pieniądze?
- Olbrycht nie brzydził się pieniędzmi.
Zaczynał jako członek władz Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej i lektor Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Powinieneś wiedzieć lepiej ode mnie, w jaki sposób ludzie starej nomenklatury
uwłaszczyli się w przeciągu kilku lat stając się właścicielami połowy
miasta. Olbrycht to stara porządna nomenklatura partyjna.
- Brzmi to ciekawie. A może powodem śmierci
Jolki były porachunki o pieniądze. Może prowadzili nieuczciwe interesy?
- Myślisz, że tak łatwo odróżnić
interesy uczciwe od nieuczciwych? ... Ja myślę, że w takim kraju jak Polska,
uczciwe interesy w obecnym czasie w ogóle nie są możliwe. Za moich czasów
wynagrodzenie sędziego łuczniczego za godzinę pracy było tak niskie, że zgodnie z protokołami zawody trwały o kilka godzin dłużej niż w rzeczywistości.
Dodatkowo rozpisywało się zarobek na martwe dusze. Jeżeli do tego dodamy możliwości
nadużyć przy wyjazdach na zawody, zgrupowania treningowe itp., to uzyskamy nędzną
kwotę, która nie mogłaby stanowić powodu do zabójstwa.
- Skąd wiesz, że w tym przypadku nie wchodzą
w grę większe pieniądze? ...
- Tak przypuszczam.
Szwagier nie odpowiedział, zamruczał tylko
coś pod nosem i zapatrzył się w szachownicę. Gra posuwała się w ślimaczym
tempie. Do tej pory zrobiliśmy kilka ruchów:
2.
Sg1-f3
d7-d6
3.
d2-d4
c5:d4
4.
Sf3:d4
Sg8-f6
5. Sb1-c3
Szwagier zastanowił się przez chwilę i przesunął do przodu pionek g:
- Co my gramy? - zapytał.
5.
g7-g6
- Wariant smoka w obronie sycylijskiej.
- odparłem - Przyjrzyj się.
Podobno piony d6-e7-f7-g6-h7 przypominają gwiazdozbiór smoka. - interesowałem się historią szachów, znałem pierwsze ruchy wszystkich wariantów partii
szachowych, co nie znaczy, że grałem w szachy na wysokim poziomie. Nagle pewna myśl
wpadła
mi do głowy:
- Powiedziałeś, że Jola była przyszpilona
strzałą do tarczy?
- Owszem.
- A może została zabita przypadkowo. Sprawca
przestraszył się i uciekł.
- Bierzemy pod uwagę taką możliwość, ale to raczej mało prawdopodobne. Myślę, że taką ewentualność wykluczą
badania laboratoryjne, które są przeprowadzane w tej chwili. Po zakończeniu
badań przedzwonią do mnie i podadzą wyniki. Przebieg wydarzeń był następujący.
Po dzisiejszych zawodach prawdopodobnie odbył się trening. Nie przesłuchiwałem
jeszcze nikogo w związku z tą sprawą, nie znam szczegółów. Na miejscu
przestępstwa znajduje się stara szopa, w której przechowywany jest sprzęt.
Szopa była zamknięta na klucz, niczego nie brakowało, nic nie walało się po torach. Morderca zastrzelił Jolkę po zamknięciu szopy. Zamknął ją swoim,
dorobionym kluczem lub kluczem Jolki. Klucze Jolki zostały znalezione w kieszeni
jej spodni. Poczekajmy na wyniki laboratoryjne, one ustalą kąty nachylenia, siłę
strzału itp. Podejrzewam, że na terenie torów kręcił się, kto tylko chciał;
w końcu to dzieci znalazły trupa przygwożdżonego do traczy.
Nasza partia szachów uległa od tego momentu
przyspieszeniu. W dwudziestym ósmym ruchu szwagier wykonał posunięcie
skoczkiem
28.
Sc5-d3+
i uznałem się za pokonanego. Ponieważ z laboratorium nikt nie zadzwonił, szwagier podniósł słuchawkę telefonu
i wykręcił numer:
- Dlaczego nie dzwonicie? Czy macie już jakieś
wyniki?
- Już kończymy, poczekaj jeszcze trochę.
- Nie mam czasu czekać, powiedz, co do tej pory ustaliliście, a oficjalne wyniki przekażesz mi jutro rano w biurze.
- O. K. Strzał z trzydziestu metrów, oddany
przez bardzo silną osobę. Jeżeli była to kobieta, to zawodowa łuczniczka
lub wyjątkowa siłaczka. Strzała zawodowego łucznika, ale uwaga, oberwana
jedna lotka.
Szwagier odłożył słuchawkę.
-Z jakiego powodu może się oderwać lotka
przy strzale? - zapytał.
- To proste. Strzała ma trzy lotki, które
nadają jej ruch obrotowy. W momencie strzału dwie lotki muszą być skierowane
w kierunku majdana, a jedna na zewnątrz. Jeżeli będzie odwrotnie majdan oberwie jedną lotkę.
- Czy to, że lotka była oberwana, świadczy o tym, że strzelał amator?
- Dokładnie.
Szwagrowi nie podobała się rysująca się
koncepcja przebiegu morderstwa. -
Może mamy do czynienia z pedantem, który celowo wykorzystał zniszczoną strzałę.
Stosowanie zasady oszczędności sił i środków dobrze świadczy o naszym zabójcy.
- Może zjemy kolację? - zaproponowałem
ponieważ zrobiła się późna pora i poczułem głód.
- Mam lepszą propozycję
- odparł szwagier - przejdźmy się na miejsce zbrodni.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy znajdziesz
naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym czas
biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja obydwu książek
zaprowadzi czytelnika do stron zawierających felietony na tematy aktualne.
Zapoznaj się
ze stroną Licencje i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy
tej strony (mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności odtwarzanie,
wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka, aranżacja,
przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie
oraz korzystanie z wszystkich innych pól praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji identyfikujących
dzieło lub autora oraz informacji o warunkach eksploatacji dzieła