Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło
pod tytułem:
Zbrodnia na
torze łuczniczym
Poniżej znajduje się jedenasty rozdział książki po tytułem:
Opowiadanie
mordercy:
Kiedy
weszliśmy do komendy, szwagier
poprosił mnie, żebym poczekał w pokoju obok, podczas gdy on przesłucha
Hanesa i wróci, aby przeprowadzić przesłuchanie mojej osoby. W pokoju,
w którym przebywałem, było tak zwane weneckie
lustro, a ponieważ szwagier zapomniał wyłączyć mikrofony w pokoju,
w którym przesłuchiwał Hanesa, doskonale widziałem i słyszałem, co działo się obok.
Hanes
siedział na krześle obok biurka, a szwagier na biurku trzymając
rękę w kieszeni. Spojrzał na Hanesa nie bez nienawiści:
-
Dopóty dzban wodę nosi, dopóki mu się ucho ... - tu zapomniał końca przysłowia
- nie ułamie.
-
Zabiłbym każdego z nich po raz drugi i jeszcze kilkunastu żyjących,
wtedy społeczeństwo miałoby z tego jakąś korzyść.
-
Powoli, panie Hanes, powoli. Mówi pan, że planował pan następne morderstwa.
-
Jak najbardziej. Chciałem oczyścić to miasto z gnid i pluskiew
...
-
Na razie brzmi to jak insynuacja. Nie będzie to dobra linia obrony.
-
Nie będę się bronił. Moje zeznania oczyszczą to miasto z wszelkiej swołoczy.
Wszyscy złodzieje, jeden po drugim, pójdą do paki ...
-
Brzmi to zagadkowo.
-
Wszyscy po kolei pójdą siedzieć, wtedy moja śmierć nie pójdzie na marne.
-
Przystąpmy do rzeczy. Czy życzy pan sobie, aby wezwać adwokata.
-
Nie potrzebny mi adwokat. Wszyscy adwokaci w tym mieście to złodzieje ... Znam
interesy wszystkich
bossów i adwokatów. Wszystkich adwokatów powsadzam do pierdla ...
-
Chyba dzisiaj nie dogadam się z panem. Przekładam przesłuchanie na jutro. Ale jeżeli
chce pan coś powiedzieć dzisiaj, to słucham.
-
Czy ja mam coś do powiedzenia? Do ciebie nic, pionku! Kłapiesz dziobem tak jak ci każą,
a ponieważ nie wiesz jeszcze jak ci każą, to nie chcesz kłapać
w ogóle, poczekasz na jutrzejsze rozkazy. Domyślasz się, że moja sprawa będzie jedną z najważniejszych w dziejach tego kraju.
Wiesz już, że pociągnę za sobą do pierdla wszystkich cwaniaczków, o których
wiem, że robili lewe interesy. A wiesz ilu ich jest? Jest ich tak dużo, że wystarczy na kilkuletnie dochodzenie. Przygotuj sobie długi papier na moje
przesłuchanie. A wiesz dlaczego tak będzie? Dlatego, bo już mam dość tego bagna, dlatego, że sam na siebie nie mogę patrzeć, bo sam
tkwię w tym bagnie po uszy. - Złapał się za głowę.
-
W dniu, w którym wybuchł strajk w Stoczni Gdańskiej, byłem z moją
dziewczyną u babci. Po zakończeniu odwiedzin odprowadziłem dziewczynę na stację Gdańsk-Stocznia,
a sam poszedłem pod bramę stoczni. Sytuacja strajkujących była bardzo
niepewna. Kobiety rozmawiały przez płot ze stoczniowcami ubranymi w kombinezony robocze i namawiały ich, żeby wracali
do domu. Cztery dni
później na bramie były kwiaty i portret papieża. Jeden ze stoczniowców mówił przez bramę, że pomnik
stoczniowców poległych w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku już mają załatwiony i czekają
na załatwienie innych postulatów. Widziałem furgonetki dowożące do stoczni
żywność i ludzi, którzy podawali stoczniowcom winogrona. W komunistycznej
Polsce winogrona były
rarytasem nie lada. Kumple przynosili strajkującym wódkę. To nieprawda, że stoczniowcy
przestrzegali zarządzenia komisji strajkowej i nie pili wódki. Pili
alkohol z butelek po wodzie sodowej, które wystawały im z kombinezonów.
Po strajkach powstała "Solidarność",
ja byłem w prezydium komisji zakładowej i wierzyłem władzom związku. Już wtedy
było widać, że wierchuszka traci instynkt samozachowawczy, bardziej
zależy jej na własnych ambicjach niż na dobru związku i narodu, który
reprezentowała. Już wtedy kradli, chociaż jeszcze o tym nie wiedzieliśmy.
Naród odzyskał godność
i uświadomił sobie ile był wart. Publikacje, które znalazły się na rynku, spowodowały, że idea wolności zapuściła tak silne korzenie,
że nie było już odwrotu. Komuna musiała upaść. Padała osiem lat. Aktywnie
pomagał w tym kościół. Chodziłem wtedy do kościoła, żeby słuchać kazań
"Króla Podziemia", który miał odwagę mówić głośno to, czego
nie można było mówić narodowi.
Po wprowadzeniu
stanu wojennego nie prowadziłem działalności związkowej i nie byłem
niepokojony przez władze, byłem księgowym. Już wtedy zaczęły powstawać spółdzielnie
i spółki, w których pracowali dawni działacze związkowi z wilczymi
biletami, ich działalność gospodarcza była przemieszana z wydawniczą i samopomocową. Unikanie podatków
stało się sportem narodowym. W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym
dziewiątym roku z tych spółek i spółdzielni, na mocy
abolicji podatkowej, powstały silne podmioty gospodarcze. Kapitały i wyposażenie
przemycane w czasie stanu wojennego z Zachodu znalazły się w rękach
działaczy, którzy z dnia na dzień stali się przedsiębiorcami.
Mienie związkowe, ukryte do tej pory, zostało ujawnione jako własność
tychże działaczy. Kradli, ile tylko mogli, jedni przed drugimi, uczciwi zostali z gołymi dupami. Z tego środowiska
wywodził się Markowski: maszyny drukarskie i komputery, kasety video kupione
za związkowe pieniądze i nie wiadomo, co jeszcze.
Tymczasem
komuniści i byli działacze związków branżowych grabili mienie państwowe
i społeczne. Zakładali prywatne spółki i wyprzedawali sobie mienie spółdzielcze
i państwowe. Przedsiębiorstwa państwowe dzielili na kilka podmiotów
gospodarczych. W jednych zostawiali długi i tym pozwalali upaść, a w innych
umieszczali majątek i te przejmowali za bezcen. Nomenklatura partyjna rządziła
w bankach i udzielała sobie nawzajem preferencyjne kredyty.
Solidaruchy
byli pojętnymi uczniami. Kiedy tylko doszło do podziału władzy, napływający
z zachodu kapitał kierowali do swoich spółek, wspomagając je i tworząc własną
ośmiornicę. Obie ośmiornice spotkały się po raz pierwszy na rynku
nieruchomości. Mogę wskazać firmę i szafę, w której znajduje się
dokumentacja dotycząca nieruchomości, które można kupić w każdej chwili
za grosze pod warunkiem wręczenia odpowiednio dużej łapówki. Stworzenie
takiej dokumentacji wymagało dużego nakładu pracy: urzędy miejskie, sądy,
akta padających firm, dokumentacja prywatyzacyjna. Niezbędna była koordynacja
takiego przedsięwzięcia i wspólny komitet obydwu koterii. Potem poszło
już łatwo. Teraz mają wspólne banki, wspólne przedsiębiorstwa, w których
zasiadają na przemian w radach nadzorczych.
Czy po to Janek Wiśniewski padł? Co zyskali
robotnicy? Bezrobocie i slumsy.
Gdzie jest ich obrońca: kościół. On trzyma z posiadaczami, on zajmuje się
handlem i machlojami, on odbiera obiekty publiczne, które pięćset lat
temu należały do kościoła.
To przypadek, że związany jestem akurat z tymi facetami. Jestem dobrym księgowym,
poradziłbym sobie także w większych firmach. Nie mogłem patrzeć na taki
sposób robienia użytku z władzy i pieniędzy. Olbrycht potrafił wyzwać
pracownicę od kurew, a ona mogła jedynie zwolnić się z pracy.
Widziałem, jak Olbrycht pobił swojego ojca w obecności współpracowników;
żaden z nich nie odezwał się słowem krytyki. Każdy widział tylko pieniądze,
które mógł stracić. Ci ludzie nie mają żadnego honoru. Markowski był miększy,
ale za to częściej posługiwał się metodą pozaplecową,
Każdy
biznesmen musi się należycie rozerwać po pracy: siłownia, masaże, kurwy, wszystko bez ograniczeń, za własne
przecież pieniądze. Każdy biznesmen musi być chroniony przez pracowników
agencji ochrony:
bandytów i byłych esbeków.
Wszystko
trzeba rozliczyć prawidłowo w księgach rachunkowych. Kto to robił,
kto krył ich wszystkie machloje. Ja. Księgi musiały być tak prowadzone, aby w razie kontroli można było zapłacić jak najmniejsze łapówki.
Ważny był pomysł: działalność kulturalna, sportowa, darowizny, działalność
charytatywna, kościoły, spółki zakładane w rajach podatkowych. Każda
firma, po osiągnięciu optymalnego stopnia rozwoju, płaci podatki gdzie
chce i ile chce. Myślisz pionku - zwrócił się znowu do szwagra -
że wasza policja nie jest umoczona. Wsadzę do pierdla połowę waszej władzy,
a może i ciebie.
Myślisz,
że facet, który nie szanuje niczego, szanuje swoją żonę. Bądź pewny, że nie szanuje. A myślisz, że taka żona szanuje swojego męża. Też nie szanuje. A myślisz, że taka żona nie ma wydatków. Och ma. Znacznie większe
niż wydaje się jej mężowi. Przychodzi do firmy, każe sobie wypłacić pieniądze,
a o to, żeby to odpowiednio rozksięgować, martwi się księgowy. Taki jak ja.
Kryłem obie siostry Kurczewskie. Obie miały wydatki: na bojków, na ciuchy, na kosmetyki,
na samochody. Obie niemiały dzieci. Teresa poroniła trzy razy, a Renata ani razu nie zaszła w ciążę. Mogę ci powiedzieć, że to lepiej, że nie mają dzieci, bo nie wiedziałyby,
czyje one są.
Postanowiłem
wytępić tą zarazę. Zacząłem od Jolki. Jolka była kochanką Olbrychta.
Pieniądze, które przekazywał na klub sportowy, wracały następnie do firm grupy "Star", bowiem klub zaopatrywał się
w sprzęt za pośrednictwem firmy Olbrychta. W tym roku planowano wyjazd klubu za granicę.
Organizacją wyjazdu i pobytu zajmowały się firmy Olbrychta zarejestrowane na Cyprze. Doskonale znałem finanse klubu, bywałem tam często. Po zawodach
powiedziałem Jolce, że chcę dla odprężenia potrenować strzelanie z łuku.
Zastrzeliłem ją z zimną krwią.
Plastoń
musiał zginąć, bo za dużo wiedział. Zadzwoniłem do niego i powiedziałem,
że odkryję machloje, jakie prowadzą Markowski z Dankiem. Nie mogę przyjść
do parafii, bo mają na mnie oko i proszę, żeby przyszedł na ławeczkę w zoo. Był tak łatwowierny, że przyszedł.
Zaczęła
mi się podobać ta zabawa. Wiedziałem, że ludzie są z natury
łatwowierni, a najbardziej ludzie głupi. Swoim szefom mogłem podsunąć do podpisu każdy
kwit. W czasie mszy żałobnej na cześć Jolki podszedłem do Renaty.
Powiedziałem, że Jolka i Danek byli kochankami. Doskonale wiedziałem, że kochankami byli Renata i Danek. Powiedziałem, że jeżeli nie wierzy, to pokażę
jej korespondencję między nimi, która ukryta jest na wieży. Poszła ze mną.
Teraz
było coraz łatwiej. Zadzwoniłem do Danka i powiedziałem, że wiem, kto zabił
Renatę, ale nie mogę przyjść na plebanię, bo boję się zdekonspirowania.
Przyszedł pod klatkę z orłami.
Markowski
zawsze kombinował z parafią i robił to zgodnie z prawem. Jednakże z czasem
zauważyłem, że wykorzystuje Danka do sprowadzania samochodów bez cła
z zagranicy, co już nie było zgodne z prawem, ale tolerowane przez władzę.
Samochody przekraczały granicę i ślad po nich ginął w warsztacie
samochodowym pod Starogardem. Tych samochodów mogło być kilkanaście,
sprawdzicie sobie w dokumentach celnych. Ale to nie wszystko. Odkryłem też, że w tych samochodach przyjeżdżała do kraju kontrabanda, prawdopodobnie
narkotyki, albo fałszywe pieniądze. Później Markowski czyścił te pieniądze
przez biuro maklerskie i puszczał w ruch w taki sposób, aby trafiły na konto swojej spółki
założonej na Cyprze.
Markowskiemu
powiedziałem, że w związku ze śmiercią Danka, jego interesy są zagrożone,
a ponadto, że to Olbrycht morduje wszystkich po kolei i musimy się temu
przeciwstawić. Dodałem, że Olbrycht podejrzewa, że wiem o tym i że musimy
porozmawiać w ustronnym miejscu. Kiedy wszyscy wyszli, wróciłem tajnym przejściem
z domu Olbrychta, uważając, żeby nikt mnie nie zauważył. Mało brakowało,
a zobaczyłby mnie pański szwagier, to wyjątkowy idiota, on chyba nie kradnie,
wystarczy popatrzeć jak nędznie się ubiera.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy
znajdziesz naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym
czas biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja
obydwu książek prowadzi do stron, na których znajdują się felietony na
tematy aktualne.
Zapoznaj się ze stroną Licencje
i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy tej strony
(mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności
odtwarzanie, wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka,
aranżacja, przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu,
publiczne udostępnianie oraz korzystanie z wszystkich innych pól
praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji
identyfikujących dzieło lub autora oraz informacji o warunkach
eksploatacji dzieła