Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło pod tytułem:
Zbrodnia
na torze łuczniczym
Poniżej znajduje się drugi rozdział książki po tytułem:
Gdańsk o
zmroku:
Gdańsk, to miasto niezwykłe. Każdy wie, że tak jest,
ale nie każdy wie dlaczego. Powiem więcej: nikt nie wie dlaczego.
Gdańsk to miasto Heveliusza i Chodowieckiego, Fahrenheita i Dantyszka,
Schopenhauera i Śniadeckich, a także Grassa i Wałęsy.
Dzielnica, w której mieszkałem, wciskała się wąskim jęzorem w trójmiejską
kichę otoczoną wzgórzami morenowymi. Wyszliśmy ze szwagrem z typowego
gierkowskiego bloku zbudowanego z betonu przez fabrykę mieszkań. W jednym
bloku mieszkało od czterdziestu do sześćdziesięciu rodzin w klitkach o powierzchni
od czterdziestu do sześćdziesięciu metrów kwadratowych. Za mało,
aby być świadomym własnej wolności, za dużo, aby stracić chęć do życia.
Szeroką ulicą doszliśmy do miejsca, w którym po lewej stronie
wyznaczono osiem
wąskich działek do zabudowy bliźniakami. Domki te powstały w latach sześćdziesiątych,
dlatego wszystkie były takie same. Ich właścicielami mogli być tylko ludzie
uprzywilejowani stanowiący nomenklaturę partyjną lub przedstawiciele
wolnych zawodów, właściciele nielicznych prywatnych sklepów lub straganów
na hali targowej i marynarze. Marynarze należeli do najbogatszych osób
w kraju, ponieważ dostawali diety dolarowe, a wartość dolara była w tamtych czasach niebotyczna. Domki jednorodzinne były
budowane według jednego typowego projektu architektonicznego zatwierdzonego przez urząd
miejski. Ich powierzchnia nie mogła przekraczać stu metrów
kwadratowych. Właściciele próbowali powiększać powierzchnię mieszkalną
przy pomocy różnego rodzaju przybudówek i werand, a także wykorzystując skośną
powierzchnię dachów.
Bliźniaki położone były przy drodze, a za nimi ciągnęły się wąskie ogródki opadające po zboczu w kierunku strumienia.
W ogródkach rosły grusze, śliwy, wiśnie, krzaki agrestu, porzeczek
i malin.
Po prawej stronie ulicy rozciągał się
teren przykościelny, na którym
przed wojną chowano protestantów. Doskonale pamiętam, że jako dzieci
bawiliśmy się na tym poniemieckim cmentarzu w chowanego. Odsuwaliśmy płyty
nagrobne na mogiłach, o które nikt nie dbał. W latach siedemdziesiątych
zrobiono z tego cmentarza park, a w dziewięćdziesiątych teren został
ogrodzony i pojawiło się kilka nowych grobów, chociaż nie było to zgodne z obowiązującymi przepisami.
Za cmentarzem, bokiem do ulicy, stał
kościół pod wezwaniem Świętej
Barbary. Jest to jeden z najstarszych kościołów
w mieście. korpus pochodzi z 1387 r., a okazała wieża z 1620 r. Do tego kościoła chodziłem na religię, kiedy byłem mały.
Za kościołem ulica skręcała w prawo pod kątem około czterdziestu pięciu
stopni, a po jej obu stronach rozpościerały się
tereny dawnego ogrodu
parafialnego, obecnie zajęte częściowo przez ogród zoologiczny.
Po lewej stronie płynęła rzeczka, nad którą były położone wybiegi słoni, hipopotamów
i orangutanów, a także tapirów, kapibar, bocianów, pelikanów,
czerwonaków i koni. Bystry nurt rzeki był hamowany w razie potrzeby przez przepust śluzy
zbudowanej w XVII w. Za śluzą, po drugiej stronie mostku i drogi,
nurt rzeczki był spokojny i płynął wzdłuż przykościelnego muru.
Po prawej stronie, za rzeczką, znajdował się teren
torów łuczniczych.
Idąc w sobotę lub niedzielę wzdłuż ulicy do ogrodu zoologicznego, można
było obserwować zawody. Za torami ulica rozwidlała się, jej prawa odnoga
prowadziła przez las do Sopotu, a lewa do bram ogrodu zoologicznego, największego
w Polsce. Zwierzęta miały tu stosunkowo dobre warunki, biegały po rozległych
wybiegach.
Przed wejściem do zoo, po lewej stronie, wśród gęsto rosnących
drzew, zbudowano solidną klatkę dla ptaków, w której fruwały orły bieliki.
W tej dzielnicy, jeżeli dodać szkołę, kilka kwartałów budynków
zbudowanych przed pierwszą wojną światową i sklepów, toczyło się moje
dzieciństwo. Wyprawy do lasu i zoo były największą atrakcją, która
nie wymagała wielu zabiegów organizacyjnych, a dawała wytchnienie od trosk życia codziennego. Między kościołem a torami łuczniczymi rzeczka
tworzyła łagodne rozlewisko, którego wielkość można było regulować przy pomocy
śluzy. Dzieci chodziły po kamieniach wystających
z wody lub chlapały się przy brzegu. Na torach łuczniczych drużyny podwórkowe
grały w piłkę nożną. Na torach-boisku pasły się krowy dozorcy obiektu i trzeba było je przeganiać
podczas meczu.
W trakcie spaceru ze szwagrem zanudzałem go wspominkami z dzieciństwa.
Tory łucznicze były otoczone metalowym płotem. W płocie były dziury,
przez które na teren obiektu wchodziły dzieci, aby pograć w piłkę.
Od strony kościoła wzniesiono
wał o wysokości około półtora metra. Przed wałem ustawiano tarcze łucznicze. Przed zawodami trawa rosnąca na wale musiała
być przystrzyżona, aby wbijające się w ziemię strzały były łatwe do znalezienia. Po drugiej stronie dziesięciu długich torów posadowiono
barak,
który był składnicą sprzętu. W trakcie zawodów widzowie stawali za zawodnikami, a sędziowie za nimi lub za linią boczną boiska, koło płotu.
Szwagier obejrzał tory po raz wtóry tego dnia. Stanąwszy w odległości
trzydziestu metrów od linii
tarcz myślał i zastanawiał się, o nic nie pytając. Wróciliśmy do domu, gdzie zjedliśmy kolację, a potem szwagier
pojechał do pracy.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy znajdziesz
naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym czas
biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja obydwu książek
prowadzi do stron, na których przeczytasz felietony na tematy aktualne.
Zapoznaj się
ze stroną Licencje i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy
tej strony (mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności odtwarzanie,
wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka, aranżacja,
przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie
oraz korzystanie z wszystkich innych pól praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji identyfikujących
dzieło lub autora oraz informacji o warunkach eksploatacji dzieła