Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło pod tytułem:
Zbrodnia
na torze łuczniczym
Poniżej znajduje się czwarty rozdział książki po tytułem:
Pogrzeb Jolki:
W czwartek odbył się pogrzeb Joli Drzewieckiej. Jola była śliczną dziewczyną.
Jej trup leżał w trumnie w przedsionku kościoła. Ohydny widok zwłok z czarnymi paznokciami i woskową twarzą budził obrzydzenie. Trup jest piękny
tylko zaraz po śmierci. Jako przedmiot adoracji i rozpaczy. Można go całować. Ciało
poddaje się pieszczotom. W trzy dni po śmierci ciało jest obrzydliwe. Kilku
etatowych dewotów, w żaden sposób nie spokrewnionych z denatką, pełniło
wartę przed trumną. Oprócz nich byli obecni rodzice, mąż i dzieci.
Znajomi, po krótkiej modlitwie, przechodzili do kościoła, gdzie miała
odbyć się msza za duszę zmarłej.
Mszę
odprawiał ksiądz Morawski, który nie oparł się użyciu podczas kazania głębokich
stwierdzeń typu "Bóg nie jest przeciwny postępowi technicznemu".
Właśnie
spostrzegłem kątem oka mojego szwagra, kiedy na dziedzińcu kościoła
rozległ się potworny łomot, jakby worek z kośćmi rypnął z dużej
wysokości na ziemię.
Ludzie poczęli tłoczyć się w panice ku wyjściu. Ja też. Kiedy wydostałem się na zewnątrz zobaczyłem na bruku kościelnego dziedzińca ciało
Renaty Kurczewskiej, żony
Olbrychta. Od razu zrozumiałem, że spadła z wieży kościelnej. Przepchałem się przez tłum ludzi i pobiegłem
na wieżę. Podczas wchodzenia na górę dał znać o sobie mój wiek.
Kiedy wspiąłem się po stromych schodach na pierwsze piętro,
gdzie po prawej stronie znajdował się chór, nie byłem jeszcze zmęczony.
Kiedy wbiegłem na piętro piąte miałem dość. Na szczycie, czyli na wysokości
dziesiątego piętra, dyszałem jak zarzynana owca i widziałem
mroczki przed oczyma. Nic ciekawego tam nie znalazłem, nie było żadnych śladów.
Wokół kopuły nie zbudowano barierek i łatwo było spaść w dół. Z góry widziałem kłębiący się tłum wiernych i słyszałem
syrenę nadjeżdżającej karetki pogotowia. Dysząc ciężko zacząłem schodzić
krętymi schodami w dół. Bezsilna złość telepała mną od ściany do ściany.
I wtedy spotkałem szwagra, który wchodził do góry. - Co ty tu robisz? –
zapytał. Wyczułem w jego głosie, że nie jest przyjaźnie nastawiony. - A co ty tu, kurwa!, robisz - krzyknąłem z wściekłością
w głosie.
- To przekracza wszelkie granice przyzwoitości – Niech to szlag
trafi, niech to wszystkie dzikie psy wyjebią. Przyjdź do mnie później,
ustawię figury do nowej partii szachów.
Kiedy
zszedłem do kościoła, ksiądz Morawski kończył mszę słowami: "Ite misa est". "Idźcie mięso jeść" pomyślałem i poszedłem
do domu. "Ja ci pokażę skurwysynu" - myślałem, bo nie miałem
już żadnych wątpliwości, że zabójstwa Jolki, proboszcza Plastonia i Renaty Kurczewskiej
miały to samo źródło. Nie wiedziałem gdzie bije to źródło i dlatego kląłem w myślach. Złość nie idzie w parze z chłodną kalkulacją.
Po przyjściu szwagra rozpoczęliśmy grę.
1.
h2-h4
-
Jesteś spokojny? - zapytał.
-
Datujesz. - odparłem. Doskonale wiesz, że to ostatnie morderstwo jest dla mnie
największym wstrząsem. Jola byłą tylko moją koleżanką, a śmierć
proboszcza nie jest dla mnie najważniejsza. Doskonale wiesz, że kochałem się
w Renacie i chociaż było to piętnaście lat temu szkoda mi tego ciała. Tak, kurwa, szkoda mi tego czterdziestodwuletniego ciała, które można było
doprowadzić do ekstazy. Kiedy byliśmy młodzi, zostaliśmy zatrudnieni jako wychowawcy na koloniach Stoczni Gdańskiej. Pamiętam taką noc, podczas której
ona spała z innym facetem, a ja z żoną jakiegoś przewodnika górskiego, który nie wiadomo skąd
się napatoczył. Nigdy już, nawet, kiedy się upiję,
nie będzie najmniejszej szansy, nawet w wyobraźni, kochać się z Renatą.
-
Uspokój się, kurwa - odpowiedział mój szwagier - i zrób jakiś ruch. Czy ty,
kurwa, myślisz, że trzy morderstwa w przeciągu czterech dni wróżą moją długą
karierę zawodową. Raczej prorokują moją dymisję. Skup się. Najpierw opanuj się i zastanów się nad moim ruchem:
1.
e7-e5,
a zaraz potem pomyśl, jak to możliwe, że osoba, która wypchnęła Renatę z wieży, zdążyła z niej zbiec na dół, ukryć się i uniknąć
aresztowania. Popędziłem na wieżę,
kiedy tylko usłyszałem upadek ciała.
To
był dla mnie wstrząs. Rzeczywiście musiałem się zastanowić nad sobą. Do tej pory miałem szwagra za idiotę. Kto normalny poszedłby
do szkoły
oficerskiej w Szczytnie. Jego zachowanie w trakcie wypadku wskazywało
jednak, że odznaczał się inteligencją.
On jeden zachował zimną krew i pobiegł na wieżę bezpośrednio po zdarzeniu.
A może to tylko rutyna zawodowa i wynik szkoleń. Musiałem mu pomóc w rozwiązaniu
zagadki.
-
Czekaj, kurwa! I daj się zastanowić. Po pierwsze, bądź tak uprzejmy i skocz
po piwo. Całe moje dotychczasowe życie legło w gruzach.
Dobrze, że moja żona jest na wczasach.
Szwagier
poszedł do najbliższego sklepu, a ja starałem się pozbierać z ciosu, który
stanowiła dla mnie śmierć Renaty. Nic nie ginie bezpowrotnie. Wszystko, co zostało zapisane w pamięci człowieka, stanowi rzeczywistość, wszystko, aż do jego śmierci,
przypomina o przeszłości i nie pozwala spokojnie zasnąć
powodując ból lub rozkosz.
Szwagier
przyszedł z piwem i wypalił: - Dość już mam twojego pieprzenia. Wszystko to sranie w banie. Jak możesz sobie zawracać dupę śmiercią
Renaty, skoro kochasz
swoją żoną i córkę.
Wszystko to była prawda, jednakże nie do końca. Moja teściowa miała sześciu szwagrów
i jednego syna. Wszyscy ci mężczyźni spłodzili sześcioro dzieci, z tego mój
partner od szachów miał ich troje plus jedno nieślubne. O tym nieślubnym
dziecku nie można było wspominać. Tym niemniej, nie przestawało ono istnieć.
-
Ty też kochasz swoją żonę i trójkę dzieci, które masz ze swoją żoną,
a w tym samym czasie kochasz swojego nieślubnego syna i nie pierdol, bo życie jest o wiele bardziej skomplikowane, niż by się wydawało.
-
Dobra! Stary. Spróbuj mi powiedzieć, jak to możliwe, że zabójca
zdążył zbiec z miejsca zbrodni nie natknąwszy się na mnie.
-
To jest proste jak but. Zauważyłeś pewnie, że na czwartym poziomie wieży
stoi baniak z winem? Tak, to baniak z winem mszalnym. Pomyśl, ile litrów wina mszalnego musi
zużyć w ciągu roku parafia. Za baniakiem z winem mszalnym jest tajne przejście
do zakrystii kościoła.
-
To jednoznacznie wskazuje, że mordercą jest mieszkaniec parafii, który
znał tajne przejście, o którym mówisz - stwierdził szwagier.
-
Po pierwsze, to nie żadne tajne przejście, a ponadto:
34.
Wh2:h5
i szwagrowi nie pozostało nic innego niż poddać się.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy znajdziesz
naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym czas
biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja obydwu książek
prowadzi do stron, na których znajdują się felietony na tematy aktualne.
Zapoznaj się
ze stroną Licencje i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy
tej strony (mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności odtwarzanie,
wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka, aranżacja,
przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie
oraz korzystanie z wszystkich innych pól praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji identyfikujących
dzieło lub autora oraz informacji o warunkach eksploatacji dzieła