Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło pod tytułem:
Zbrodnia
na torze łuczniczym
Poniżej znajduje się piąty rozdział książki po tytułem:
Siostry
Kurczewskie:
Następnego
dnia na naszej kościelno-historycznej dzielnicy rozpętała się dzika
burza, którą spowodowały trzy morderstwa następujące po sobie w krótkim odstępie czasu. Dziennikarze
prasowi, telewizja. Od rana nie odbierałem telefonu, unikając wścibstwa
znajomych dziennikarzy, którzy nagrywali się na automatyczną sekretarkę
zaklinając mnie, żebym skontaktował się z nimi, tak szybko
jak to tylko będzie możliwe.
Dzwonili nawet prezenterzy telewizyjni, z którymi zetknąłem się
kiedyś przelotnie.
Wypadało
zwlec się z łóżka i odwiedzić dom żałoby. Kiedyś stanowiliśmy jedną
paczkę, siostry Kurczewskie mieszkały w
dzielnicy domków jednorodzinnych.
Domek zbudował ich ojciec, który pływał na statkach jako mat, żartowaliśmy, że w tym domu jest mat i matka.
W domku panowała serdeczna atmosfera. Organizowaliśmy dyskoteki, popijaliśmy
po kryjomu wino przez rurkę z baniaka stojącego na tarasie. Wino było
niedojrzałe i cała przyjemność kończyła się rzyganiem w ogródku. I dobrze.
Nikogo w tym domu
nie dziwiło, że goście grzebią w kuchni w bigosie, przychodzą i wychodzą, kiedy chcą i obcałowują się po kątach.
Renata
wyszła za Olbrychta, Teresa za Maćka Markowskiego, mocno zaangażowanego w działalność "Solidarności", internowanego
w czasie trwania stanu wojennego.
Obecnie Maciek prowadził własną spółkę, firmę, która zajmowała się
czym się dało i nazywała się "ASTRA".
Ubrałem się i poszedłem do Kurczewskich. Olbrycht wykupił połowę bliźniaka sąsiadującego
z nieruchomością Kurczewskich, mieszkali więc jakby razem. Miało to być lokum
tymczasowe, dopóki nie zbudują samodzielnego nowoczesnego domu.
Wszedłem
do Kurczewskich, witając się z psem, który merdał ogonem na powitanie.
Kurczewscy mieli jeszcze jedno zwierzę: kameleona, który teoretycznie mieszkał
w akwarium w dużym pokoju, praktycznie zaś wałęsał się po całym domu,
ryzykując utratę życia. Janina Kurczewska była w kuchni. Chlipała w rękawy
i fartuch i gotowała, no cóżby: oczywiście bigos. Kiedy mnie ujrzała, już z daleka powiedziała:
-
No i widzisz Waldek, jak to się dzieje na świecie... - łzy stanęły jej
w oczach - nic nie pomożemy. Wejdź dalej ... .
Pocałowałem
ją w rękę - Rzeczywiście nic nie pomożemy - zachlipała ponownie:
-
Żeby własne dzieci chować.
Wszedłem
do pokoju. Przy stole siedzieli członkowie rodziny: Teresa, Jurek i Maciek i naradzali się nad organizacją pogrzebu. Mata nie było, poszedł do kościoła umówić mszę świętą.
Olbrycht nadawał ton rozmowie, wyglądał jakby nie spał tej nocy.
Jego przekrwione oczy świeciły złowrogo; starał się zachowywać jakby nic się nie stało:
-
Stypę zrobimy w "Starówce" ("Starówka" to zaprzyjaźniona
knajpa) ...
-
Może lepiej tu w domu. Mamie byłoby przyjemnie ... To znaczy, źle się wyraziłam
- przerwała mu Teresa.
-
W tym domu nie zmieści się więcej niż czterdzieści
osób. Na stypę na pewno przyjdzie więcej
- oponował Olbrycht.
-
Nie będziemy przecież robić przyjęcia, tylko pogrzeb. - powiedziała ostrzej
Teresa.
-
Ty nie myślisz racjonalnie. Nie jest możliwe, żeby na tej stypie było tylko
czterdzieści osób
- odparł spokojnie, lecz stanowczo Olbrycht.
-
Ty za to zawsze myślisz racjonalnie ... z tego powodu zawsze biorą
się problemy - powiedział
zaczepnie Maciek. Olbrycht tylko spojrzał na niego, tak jakby chciał powiedzieć:
"Daj mi człowieku spokój, i tak cierpię ponad miarę" i rzekł:
-
Stypa w "Starówce". Postanowione. Listę osób ustalicie później z mamą. Dziesięć
osób w jedną lub drugą stronę nie gra roli. Powiedz mi Maciek
jak stoisz z pieniędzmi,
może będę musiał od ciebie pożyczyć jakąś kwotę.
-
Bądź spokojny, te pieniądze nie śmierdzą.
-
Żadne pieniądze nie śmierdzą. - odparł Olbrycht - Kiedy wreszcie przyjdzie
Hanes.
Hanes
to wspólny księgowy obu szwagrów. To więcej niż księgowy. To facet, który
doskonale wiedział ile każdy ze szwagrów ma pieniędzy, a także ile może
wydać. Oni nie podejmowali żadnych decyzji w interesach zanim z nim
się nie skonsultowali. To nie znaczy, że postępowali
zgodnie z tymi radami. Wręcz przeciwnie. Nie słuchali Hanesa i przez to wpadali w coraz to nowe kłopoty, z których on ich musiał wyciągać.
Tomek Hanes niewątpliwie znał swój zawód.
- Zadzwoń do niego na komórkę. Przyjedzie prosto z banku.
Do pokoju wszedł mat. Wyglądał
jakby był bardziej przygnębiony niż zwykle. Oczy miał
spocone. Rzekł:
-
Nie tak łatwo o mszę. Danek powiedział, że nie będzie odprawiał tej mszy,
a właśnie na niego wypada kolej.
-
To oni mają plan mszy? - rzekł Olbrycht - Niech się wypcha. Zaprosimy innego
księdza.
-
Nie złość się - dodał Mat - Nie jest im łatwo, zostało ich tylko troje.
-
Pewnie patrzą na siebie spode łba, bo nie wiedzą, kto zostanie proboszczem
... - skomentował Olbrycht.
-
Nie martw się o nich, to nie partia komunistyczna, tylko kościół - krzyknął
prawie Maciek.
-
To jeszcze gorzej. - Olbrycht nie wytrzymał - w tym kraju nie ma większych
chytrusów niż księża. Powinieneś o tym wiedzieć, bo kombinujesz na ulgach podatkowych
dla parafii.
-
Ty wolisz przewalać pieniądze przez klub sportowy, a ja wspomagam
biednych.
-
W moim klubie sportowym szefowie jeżdżą małymi fiatami, a w twojej parafii biedni księża
jeżdżą mercedesami.
Mat
słysząc kłótnię szwagrów odwrócił się, aby wyjść do kuchni, a wychodząc natknął się
na Danka, który właśnie wchodził do pokoju. Danek zrobił znak krzyża i powiedział:
-
Pokój temu domowi. Zmieniłem zdanie i odprawię mszę. Która godzina wam
odpowiada. Jestem wam winien tą mszę.
-
Temu domowi jesteś bardzo dużo winien - twardo oznajmił Olbrycht. To on był
twardym, nieustępliwym facetem, który wszelkimi drogami dążył do celu. Na jego tle Maciek był
pionkiem bez właściwości i charakteru, aż dziw, że dorobił
się znacznego majątku.
-
Nie musisz odprawiać tej mszy, Danek. Właściwie ja sobie nie życzę, żebyś
to ty odprawiał
mszę żałobną po śmierci mojej żonie.
-
Jak sobie życzysz - szepnął Danek – I niech Bóg ma cię w opiece - zaczął
zbierać się do wyjścia.
-
Wpadnę jeszcze dziś do ciebie, Danek - powiedział Maciek - tylko najpierw
porozmawiam z Hanesem.
Mat
i Danek wyszli z pokoju, a po krótkim czasie pojawił się
Hanes. Ogarnęło mnie przekonanie, że nie mam czego szukać w tym domu, który
diametralnie różnił się od domku Kurczewskich z moich wspomnień.
Nic mnie nie obchodziły ich pieniężne rozliczenia oraz nie skrywana
wzajemna niechęć. Pożegnałem się szybko i wyszedłem do kuchni.
Bigos
pyrkał na gazie jak za dawnych dobrych czasów. Z rozkoszą
sięgnąłem po widelec leżący obok garnka, uchyliłem
pokrywkę i zamieszałem. Wyciągnąłem na widelcu odrobinę bigosu, podmuchałem,
i spróbowałem. ... Dobry. Odłożyłem widelec z powrotem, przykryłem pokrywkę
i wyszedłem. Kiedy wykonywałem te czynności, wpatrywał się
we mnie nieruchomy kameleon.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy znajdziesz
naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym czas
biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja obydwu książek
prowadzi do stron, na których znajdują się felietony na tematy aktualne.
Zapoznaj się
ze stroną Licencje i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy
tej strony (mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności odtwarzanie,
wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka, aranżacja,
przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie
oraz korzystanie z wszystkich innych pól praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji identyfikujących
dzieło lub autora oraz informacji o warunkach eksploatacji dzieła