Jesteś na stronie domowej Waldemara Matlana, na której znajdziesz dzieło
pod tytułem:
Zbrodnia na
torze łuczniczym
Poniżej znajduje się siódmy rozdział książki po tytułem:
Wariant
kameleonowy:
Następne
dni upłynęły jak w transie. Po ulicach chodziły wzmożone patrole policji
umundurowanej i w cywilu. Mimo tego matki bały się puszczać dzieci do szkoły.
W sklepach stare baby opowiadały o wampirze, który krąży wokół ogrodu zoologicznego. Być może wstał ze starego cmentarza. To kara
boska za to, że nie zadbano o cmentarz. Wszystkiemu winni komuniści. Księża też, bo nie prowadzili się zgodnie z przykazaniami boskimi. Dlatego zginął ksiądz
Danek, a ksiądz Plastoń za to, że nie przeciwstawił się
skutecznie zagrożeniu.
Sytuacja
parafii Świętej Barbary była nie do pozazdroszczenia. Dwóch księży
nie mogło podołać obowiązkom kościelnym. Biskup jednakże, z niewiadomych
powodów, nie przysyłał nowych. W tej sytuacji nikt nie był zdziwiony, że mszę
żałobną za Renatę odprawił ksiądz spoza parafii sprowadzony
przez Olbrychta. Na mszy pojawiło się mnóstwo ludzi. Była także
ekipa telewizyjna, która jedną ze swoich kamer ustawiła na zewnątrz, jakby
spodziewając się, że następne ciało spadnie z łoskotem z kościelnej wieży.
Było to, oczywiście, niemożliwe, ponieważ cały kościół, a zwłaszcza przejście
z zakrystii na wieżę było obstawione przez tajniaków. Co najwyżej, ten,
który pełnił służbę na wieży, mógł się niechcący pośliznąć i spaść, co także byłoby ważnym
wydarzeniem telewizyjnym.
Szwagier
pędził resztkami sił. Przesłuchał już połowę dzielnicy, niemal
wszystkich pracowników zatrudnionych w firmach powiązanych z rodziną
Kurczewskich, wszystko na darmo.
Kiedy
po pogrzebie Renaty spotkaliśmy się u mnie na partii szachów, zaproponował,
żebym rozpoczął grę jakimś normalnym ruchem. Sięgnąłem po pionek
stojący przed królówką:
1.
d2-d4
a on odpowiedział:
1.
d7-d5
co po następnych
ruchach:
2.
c2-c4
e7-e6
oznaczało
nie przyjęty gambit hetmański.
-
Józef Kurczewski robi wrażenie silnego człowieka - powiedział szwagier -
widziałeś jak mocno trzymał się na pogrzebie. Jednocześnie
podtrzymywał, dosłownie i na duchu, zapłakaną żonę.
-
To marynarz. Musisz wziąć pod uwagę, że marynarze to pozerzy, zakłamani
hipokryci, bez względu na to jaką funkcję pełnią na statku. Po pierwsze:
szczyt kariery marynarza, to ganiać majtków na i pod pokładem.
Po drugie: marynarze to kłamcy. Kiedy mat
popił sobie i przestawał kontrolować co mówi, to nawet nam, kilkunastoletnim
szczeniakom opowiadał o swoich seksualnych podbojach w dalekiej Brazylii, na plażach, gdzie powietrze jest naładowane seksem,
a seniority przychodzą
do marynarzy i oddają się za darmo, jeżeli przez dwa dni nie miały mężczyzny.
Z jego opowiadań wynikało, że Brazylijki nie potrafią żyć bez seksu
i prowadzą pamiętniki, w których wklejają
zdjęcia marynarzy wyrwane z ich książeczek marynarskich. Jeżeli będziesz
kiedyś w Brazylii poproś pierwszą napotkaną senioritę o pamiętnik;
znajdziesz w nim zdjęcie Józefa Kurczewskiego.
-
Stary! Nie rozśmieszaj mnie.
-
To prawda, podobne opowieści snują "marynarze", których najdłuższy
rejs kończył się w hamburskiej spelunie na piwie. Każda kurwa za sto
dolarów pozostaje dla nich na całe życie najpiękniejszą senioritą. Nigdy nie spotkałeś marynarza, który
wraca do pływania przed emeryturą po kilkunastu latach spędzonych
na lądzie? On tylko po to wyrusza na morze, żeby
ostatni raz spróbować jak smakuje kurwa w śmierdzącej spelunie portowej. W domu
jest kochanym, wiernym mężem i doskonałym ojcem. Jednakże nie daj się zwieść.
Przez cały czas myśli o swoich kurwach.
-
A co powiesz o starej Kurczewskiej. Jak ona to wytrzymuje.
-
Kurczewska jest osobą towarzyską, więc nie ma z tym problemu. W okresie, kiedy jej dzieci były młode, przeżywali z mężem drugą miłość.
W tym domu było po prostu przyjemnie.
-
W takim razie powiedz coś jeszcze o dziewczynach.
-
Dziewczyny były ostre. Obie. Ale prawie wszystko już ci o nich opowiedziałem.
Renata była starsza o dwa lata, i Teresa dogoniła ją w szkole średniej. Jak widzisz inteligentne nie były, i nie z inteligencji
płynęła ich moc. Renata była
bardziej wyrafinowana, chłopak interesował ją o tyle, o ile zdołała go w sobie rozkochać. Kiedy już robił ślimacze oczy,
Renata przestawała zajmować się nim. Żadna tam długotrwała miłość. Ile łebków
nacierpiało się przez to. Szczególnie wytrwały, ze swoją nieszczęśliwą miłością był
Danek, skończył w klasztorze.
Teresa
była bardziej opiekuńcza, ludzka i przede wszystkim czuła. Kochając ją można
było czuć się bezpiecznie. Teresa dostrzegała w partnerze człowieka i nie traktowała go tak instrumentalnie jak Renata.
-
A ich mężowie?
-
Renata pierwsza wyszła za mąż. Olbrycht jako działacz partyjny, lektor
komitetu wojewódzkiego, a poza tym prezes spółdzielni mieszkaniowej, był
korzystną partią dla panny z dobrego domu. Tacy faceci jako pierwsi zakładali prywatne
firmy i całkowicie zgodnie z obowiązującym prawem przejmowali mienie spółdzielni
i przedsiębiorstw państwowych. Teraz są właścicielami dobrze prosperujących
firm i nic im nie można zrobić. Co więcej, to oni stanowią przodującą
warstwę społeczeństwa i od nich zależy dalszy rozwój tego kraju. Teresa
wyszła za mąż dopiero wtedy, kiedy zaszła w ciążę. Markowski nie jest tak wygadany i przebojowy jak Olbrycht, jednakże i on znalazł swoje miejsce w walce o lepsze jutro.
O lepsze jutro dla siebie, oczywiście. Podczas stanu wojennego nauczył się handlu, unikania
płacenia podatków i ceł, później jako były prominentny działacz solidarnościowy
nie miał żadnych oporów w przejmowaniu byłego mienia partyjnego i wspomaganiu go kapitałem zagranicznym. Doskonale wiesz jak ten były działacz związków zawodowych traktuje teraz swoich pracowników.
Zarówno u Olbrychta jak i u Markowskiego nie mają oni żadnych praw. Liczy się
tylko interes. Oni ciężko pracują,
ale już za parę lat w ogóle nie będą prowadzili firm; wyrwane społeczeństwu
pieniądze powędrują na giełdę, a nasi burżua co najwyżej
założą wspólny
burdel dla własnej przyjemności. Jeżeli już go nie prowadzą.
-
Z tego widać wyraźnie, że w życiu nie ma miejsca na młodzieńcze ideały; w życiu liczą się tylko pieniądze i kurwy.
Przyznałem
szwagrowi w duchu rację; jego sytuacja moralna też była nie do pozazdroszczenia. Nieślubne dziecko, wynik jakiegoś współżycia gdzieś tam
w Szczytnie podczas studiów. Głośno jednak nic nie powiedziałem, bo po co.
-
Dlaczego nie poszedłeś na stypę? - zapytał szwagier
-
Nie poszedłem, bo takie imprezy mnie nie bawią. Pójdę jutro do Kurczewskich
w odwiedziny. Na pewno wszyscy będą razem. Jeżeli nie będą się kłócić,
to będzie odpowiedni sposób złożenia czci nieboszczce i jej rodzinie.
-
A kłócą się?
-
Straszliwie. Nie potrafią się opanować. Życie jest nerwowe, interesy
jeszcze niepewne, sytuacja polityczna zmienna.
Gra
wybitnie nam się nie kleiła. Ostatnim posunięciem wykonanym w iście szachowym
tempie był mój ruch:
9.
0-0-0
Szwagier
powiedział - Przerwijmy tą grę, albo zakończmy remisem. Takie remisy są
podobno popularne wśród arcymistrzów, którzy kończą grę tak szybko, ponieważ nie chcą
tracić sił przed czekającymi ich ważniejszymi partiami.
-
Zgoda. Niech będzie remis.
-
A jaki wariant graliśmy? - zapytał szwagier.
-
Nie wiem, ale sprawdzę w encyklopedii szachowej i powiem ci jutro. Przyjdziesz
jutro?
-
Postaram się. Jak zwykle koło szóstej.
-
No to cześć. Do jutra.
-
No cześć.
Inne moje dzieło o nazwie Efemerydy
znajdziesz naciskając na ten przycisk. Jest to książka o świecie, w którym
czas biegnie do tyłu.
Strona o Gdańsku, w którym toczy się akcja
obydwu książek prowadzi do stron, na których znajdują się felietony na
tematy aktualne.
Zapoznaj się ze stroną Licencje
i skorzystaj z możliwości wysłania poczty do twórcy tej strony
(mailto:wmatlan@else.com.pl).
Wszelkie prawa zastrzeżone, a w szczególności
odtwarzanie, wystawianie, wykonywanie, reprodukcja, recytacja, adaptacja, przeróbka,
aranżacja, przekaz, rozpowszechnianie, publikacja, wprowadzanie do obrotu,
publiczne udostępnianie oraz korzystanie z wszystkich innych pól
praw autorskich i pokrewnych
Zakazuje się usuwania lub zmiany jakichkolwiek informacji
identyfikujących dzieło lub autora oraz informacji o warunkach
eksploatacji dzieła